Hippéutis

Klein geslacht van slakken uit de familie van de ➛Planorbidae, met 3 soorten.

Klein geslacht van zoetwaterslakken met drie soorten. Twee daarvan zijn nog onzeker, maar niet de hier beschreven vlakke schijfhoorn.

complanátus

Vlakke schijfhoorn.

Inheems op het noordelijk halfrond, maar ontbreekt in Amerika. Te vinden in ondiep, stilstaand vrij kalkrijk water. In Nederland en België algemeen.

Lengte tot 5 mm.

Huis met 4 afgeplatte en gladde windingen, die deels over elkaar liggen. Deze zijn onopvallend gekield aan de onderrand. De kleur is transparant bruingeel tot geelwit. het lichaam is vrij kort en smal, de tasters betrekkelijk kort. Grijsgeel tot roodbruin van kleur, met bleke tentakels die aan de bovenzijde donkerder zijn.

hippuridóides

➛Limnóphila

Híppuris

Gering geslacht van moerasplanten uit de familie van de ➛Plantaginaceae. Dit geslacht bevat 6 soorten.

Opgaande planten met in kransen staande, naaldvormige bladeren, groeiend vanuit een wortelstok. Stengels dik en hol. Voor het merendeel ongeschikt voor aquariumgebruik, de vijver is meer geschikt. Alleen de lidsteng is enigszins geschikt.

vulgáris

Lidsteng

Inheems in Europa, West-Azië, Noord-Amerika, Groenland en Australië, in redelijk voedselrijk, zoet of licht brak water met weinig stroming, met een voorkeur voor kleigrond. In snel stromend water kunnen de planten lange, niet bloeiende stengels vormen. In België en Nederland algemeen.

Hoogte tot 1,5 m, breedte tot 7 cm.

Groeit als bij het geslacht vermeld. Bladeren in kransen van 12. Bladeren onder water minder stevig, breder en langer. Geelgroen.

Weinig eisende planten, die evenwel sterk wortelen en met de toppen door het oppervlak heen willen breken, reden om de plant geregeld terug te snoeien. Vraagt redelijk tot veel licht; plantenvoeding versnelt de groei. Niet te warm.

Geschikt voor aquaria vanaf 100 liter.

Temperatuur: 10 tot 22° C

Vermeerdert zich via de wortelstok en door afgebroken stukjes.

Hirudínea

Bloedzuigers

Wormachtige parasieten uit de stam van de ➛Annelida, met een zuignap aan de brede achterzijde en een ronde, getande zuigmond in de smallere kop. Met de laatste wordt de huid van een gastdier doorboord, met de bedoeling bloed af te tappen voor voeding.

In Nederland leven meerdere soorten bloedzuigers, waarvan vooral de medicinale bloedzuiger bekend is. Niet alle bloedzuigers drinken bloed. Zo eet de onechte paardenbloedzuiger, Limnatis nilotica, slakken en aas, en ➛clepsines slakken, mossels en wormen. Een beet van een bloedzuiger duurt lang. Net als een steekmug raakt een bloedzuiger vol, maar pas na zo'n 20, soms tot 60 minuten, waarna deze loslaat.

Bloedzuigers komen in aquaria zelden voor. Soms komen ze mee met levend voer, anders via nieuwe planten of, uiterst onwaarschijnlijk, met vissen. Op grote vissen vormt een enkele bloedzuiger geen ernstig probleem. Op kleinere vissen zijn ze dat mogelijk wel, zeker als de vele ontstane wonden door de schimmel ➛Saprolegnia worden aangetast. Ook kunnen bloedzuigers in een uitzonderlijk geval de flagellaat Trypanosoma, die de slaapziekte veroorzaakt, in de bloedbaan brengen.

Bloedzuigers verwijderen is in de regel niet moeilijk en kan met een stompe pincet. Als deze erg vast zitten, kan de vis gedurende een kwartier in een 2,5% oplossing (25 g/l) met keukenzout worden gebracht.

Mochten er bloedzuigers met het levend voer meekomen, dan is het genoeg een deel van de emmer te verduisteren. De lichtschuwe bloedzuigers zullen zich daar op de wand vastzetten, waarna de emmer in een andere kan worden overgegoten, waarbij de bloedzuigers aan de wand blijven zitten.