Kaaklozen
Kalium
KaaklozenKalium
Een kaamlaag is een stoffig of vettig uitziende laag op het wateroppervlak. Het is een drijvende ➛biofilm, en bestaat uit een mengsel van stof, eiwitten, vetten, en micro-organismen. Garnalen en slakken eten het dan ook net zo enthousiast als andere biofilms.
De laag verhindert de uitwisseling van gassen, maar voorkomt anderzijds het verlies van ➛CO₂. De kaamlaag is in zekere zin een graadmeter voor de mate waarin het water is belast met afvalstoffen. Als de laag hardnekkig is en snel blijft terugkomen, kan dit worden veroorzaakt door een dode vis, een te hoge ➛bezettingsgraad of een teveel aan bodemvuil. ➛Herfstbladeren op de bodem kunnen een kaamlaag ook bevorderen.
De aanwezigheid van een kaamlaag is geen reden tot zorg, maar kan wel uit de hand lopen. Dat blijkt als de laag na verwijderen snel terugkomt, en als deze statisch wordt.
Verwijderen van een kaamlaag is eenvoudig. Neem een stuk kranten- of ander papier, leg dit op het water en neem het direct weer weg: het vlies plakt aan het papier, en het oppervlak is voor enkele uren weer schoon. Deze methode werkt het best als het hele oppervlak is bedekt alvorens het papier weer weg te nemen. Combineer eventueel meerdere stukken.
Een permanente, maar veel ingrijpender oplossing is het gebruik van een ➛overloop. Daarmee verdwijnt de wordt de laag echter ook niet, maar wordt enkel 'verplaatst' naar andere oppervlakken onder water.
K
Het metaal kalium, chemisch element K, is in ➛zoutvorm na ➛stikstof de meest opgenomen stof in planten. Het speelt een belangrijke rol bij de wateropname en de stevigheid van de plant, door de celspanning op peil te houden met de er mee verhoogde ➛osmotische waarde van de celinhoud. Ook de dikte van de celwand neemt er door toe.
In tegenstelling tot veel andere voedingsstoffen lijken ➛waterplanten kalium vrijwel uitsluitend via de bladeren op te nemen. Sommige soorten vertonen groeiafname bij een tekort, ondanks een kaliumrijke voedingsbodem. Bij voldoende kalium in de waterkolom wordt de bodem via de wortels zelfs verrijkt: vermoed wordt dat K⁺ wordt uitgeruild voor ammonium, NH₄⁺, om aan stikstof te kunnen komen.
Kaliumgebrek is te herkennen aan het geel en bruin kleuren van bladpunten, randen en nerven van oudere bladeren, waarna er gaten in vallen. Jonge bladeren blijven klein en kleuren geel (➛chlorose).
