Vleesetende planten
Voedingsbodem
Vleesetende plantenVoedingsbodem
Ook onder water komen planten voor die (deels) de voeding aanvullen met het eten van kleine ➛organismen.
Met behulp van ingenieuze vangorganen worden deze ingesloten en verteerd. Deze planten komen in de regel voor in voedselarm water, waardoor ze een voordeel boven andere planten hebben.
Vleeseters komen voor in de verder niet aan elkaar verwante geslachten ➛Aldrovanda en ➛Utricularia.
Een overzicht van de verschillende onderwerpen die onder dit begrip vallen:
Betrekkelijk dunne, voedselrijke onderlaag van een aquariumbodem. Vooral in een dicht begroeid aquarium met hongerige planten is een dergelijke ➛bodem aan te raden als plantenvoeding. Pas na zo'n vijf jaar is een voedingsbodem uitgewerkt. Voedingsbodems bieden vooral een wagonlading aan koolstof en ➛sporenelementen. De bulkvoeding, bestaande uit ➛stikstof, ➛fosfor en ➛zwavel, komen vooral via visvoer en verwerking van afvalstoffen beschikbaar. Samen bieden deze ruim voldoende dekking voor de behoeften van planten.
Nog ruim voordat een dergelijke bodem uitgeput raakt, gaat deze al fungeren als een buffer voor voedingsstoffen die uit afvalstoffen vrijkomen. Hierdoor zal de voedingsbodem het nog langer uithouden.
Een voedingsbodem wordt in de regel niet meer dan 3 cm dik genomen. Dit verkleint het risico van een ➛anaerobe zone in de laag. Dat risico neemt met de dikte toe. Over deze laag gaat vervolgens een toplaag van gewassen ➛zand of ➛grind. Indien het door de voorruit zien van de bodem ongewenst is, houdt de voorruit dan enkele centimeters daarvan vrij, zodat enkel de toplaag zichtbaar is.
In de aquariumhandel zijn voedingsbodems van vele erkende merken verkrijgbaar. Ook zijn er hobbyisten die zweren bij ➛tuinaarde, grond van verse molshopen of zelfs ➛potgrond. Op internet zijn er succesvolle recepten voor te vinden. Pas echter wel op met eventuele bodemverontreiniging. Ook is het mixen van meerdere bodemtypes af te raden. De stoffen in deze bodems reageren mogelijk met ongewenste effecten op elkaar.
Een voedingsbodem is begrijpelijkerwijs niet aan te raden in combinatie met vissen die een voorliefde hebben voor het omploegen van de bodem, zoals sommige cichliden of karpers. Doorgaans vormen planten bij deze vissen ook al een probleem. Deze dieren kunnen beter worden gehouden met planten in potten, planten die op hout en stenen hechten, drijfplanten, of een plantenfilter.
Een voedingsbodem werkt in de regel minder goed in zacht water. Bij gebrek aan ➛buffers daarin kunnen de bacteriële processen in de bodem het water snel doen verzuren, soms zo sterk, dat er maar weinig planten in kunnen groeien. Planten gedijen beter in wat harder water met een meer neutrale ➛zuurgraad.
Overigens stuift een voedingsbodem minder zodra er een volwassen aandeel bacteriën in vertoefd. Deze binden met hun aangemaakte extracellulaire matrix of ECM de losse partikels aan elkaar. Meer daarover onder ➛biofilm.
➛Aquasoil biedt een andere kijk op de voedingsbodem. Hierbij is geen extra toplaag meer nodig.
